Είχα πάντοτε ένα απροσδιόριστο ίσως μελαγχολικό/φοβικό συναίσθημα για τη θάλασσα που δε μπορώ να εξηγήσω φούλι.
Θυμάμαι τον πατέρα μου που απο όταν ήμουν μικρή ποτέ δεν έχανε το χαμόγελο του ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις. Ακόμα και τώρα μου φαίνεται συγκλονιστικό πως με τόσες σκοτούρες είναι τόσο κούλ. Με εντυπωσιάζει πως κάποιοι άνθρωποι αποβάλλουν αυτοκαταστροφικές σκέψεις ή ίσως απλά τα θάβουν πολύ βαθειά μέσα τους για να μην επηρεάζονται. Εξεπτιονέλ.
Σε στιγμές λοιπόν, που καιγόταν το σύμπαν άφηνε τα πάντα στη μέση, με έβαζε πάνω στη βέσπα του και πέρναμε τους δρόμους. Πολλές φορές καταλήγαμε στην ιχθυόσκαλα, κυρίως απογευματινές ώρες που η αγορά ήταν κλειστή. Καθόμασταν απο την πλευρά που κοιτούσε προς τον Πατραϊκό και χαζεύαμε τα κύματα και άλλους που ψαρεύανε στα βραχάκια. Μου φαινόταν τρομερό πως ηρεμούσε ενώ απο πίσω υπήρχε το χάος. Νομίζω ποτέ μου δε το έκανα ρέτζιστερ μέσα μου αυτό το φίλινγκ. Πάντα υπήρχε μια μόνιμη ανησυχία, να δραπετεύσω, να φύγω μακρυά απο αυτή την πολή και απο όλα. Πολλές φορές τον κατηγορούσα για το τόσο ανθυγειηνό περιβάλλον που μας άφησε να μεγαλώσουμε όμως εκείνες τις στιγμές δίπλα στη θάλασσα μπορούσα να νίωσω όλη του τη θλίψη.
Δε ξέρω τι σημαίνει να είσαι δυνατός τελικά, αυτός που υπομένει για να κατακτήσει κάτι καλύτερο ή αυτός που παραδέχεται πόσο ευάλωτος είναι και πορεύεται με αυτά που έχει;
Επίσης, δε ξέρω γιατί τα λέω αυτά αλλά συνειδητοποίησα ότι τόσα χρόνια ποτέ μου δε του είχα αφιερώσει κάτι. Πάντως η βέσπα τσουλάει μια χαρά ακόμα και σήμερα.
Θυμάμαι τον πατέρα μου που απο όταν ήμουν μικρή ποτέ δεν έχανε το χαμόγελο του ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις. Ακόμα και τώρα μου φαίνεται συγκλονιστικό πως με τόσες σκοτούρες είναι τόσο κούλ. Με εντυπωσιάζει πως κάποιοι άνθρωποι αποβάλλουν αυτοκαταστροφικές σκέψεις ή ίσως απλά τα θάβουν πολύ βαθειά μέσα τους για να μην επηρεάζονται. Εξεπτιονέλ.
Σε στιγμές λοιπόν, που καιγόταν το σύμπαν άφηνε τα πάντα στη μέση, με έβαζε πάνω στη βέσπα του και πέρναμε τους δρόμους. Πολλές φορές καταλήγαμε στην ιχθυόσκαλα, κυρίως απογευματινές ώρες που η αγορά ήταν κλειστή. Καθόμασταν απο την πλευρά που κοιτούσε προς τον Πατραϊκό και χαζεύαμε τα κύματα και άλλους που ψαρεύανε στα βραχάκια. Μου φαινόταν τρομερό πως ηρεμούσε ενώ απο πίσω υπήρχε το χάος. Νομίζω ποτέ μου δε το έκανα ρέτζιστερ μέσα μου αυτό το φίλινγκ. Πάντα υπήρχε μια μόνιμη ανησυχία, να δραπετεύσω, να φύγω μακρυά απο αυτή την πολή και απο όλα. Πολλές φορές τον κατηγορούσα για το τόσο ανθυγειηνό περιβάλλον που μας άφησε να μεγαλώσουμε όμως εκείνες τις στιγμές δίπλα στη θάλασσα μπορούσα να νίωσω όλη του τη θλίψη.
Δε ξέρω τι σημαίνει να είσαι δυνατός τελικά, αυτός που υπομένει για να κατακτήσει κάτι καλύτερο ή αυτός που παραδέχεται πόσο ευάλωτος είναι και πορεύεται με αυτά που έχει;
Επίσης, δε ξέρω γιατί τα λέω αυτά αλλά συνειδητοποίησα ότι τόσα χρόνια ποτέ μου δε του είχα αφιερώσει κάτι. Πάντως η βέσπα τσουλάει μια χαρά ακόμα και σήμερα.
1 σχόλιο:
ενα απο τα πιο τραυματικά - ή απλώς περίεργα - πάντως είναι να συνειδητοποιείς πως κάποιος διαβάζει αυτό που του βάζεις ετικέτα το "ωτιγράφω".. πάντως ειναι ενα πολυ ομορφο κειμενο.
Δημοσίευση σχολίου