Εσωτερικά ψαχουλέματα και υπεραναλύσεις. Το μότο των ημερών μου.
Μερικές φορές αφήνομαι στο άγνωστο και αναμένω.
Μερικές φορές βγάζω τις παρωπίδες που φοράω ως επι τω πλείστω και αγναντεύω το άπειρω. Μερικές φορές θυμάμαι να κάνω φόκους γυρω μου. Στο τόσο κοντινό μου περιβάλλον που διαρκώς και ηλιθιδώς αγνοώ. Λανθασμένες, εγωϊστικές και σπασμωδικές κίνησεις, όλο το σκόρπιο χάος μου ψάχνει ένα τρόπο να πάρει μια μορφή έκφρασης.
--
Διάβαζα πρόσφατα ένα βιβλίο που βρέθηκε τυχαία στην τσάντα μου «the poetics of space» του Gaston Bachelard. Αναλύει αυτός ο κύριος το πως εκλαμβάνουμε τους χώρους γύρω μας και πιο συγκεκριμένα την ιερότητα του προσωπικού μας χώρου άκα σπιτιού. Πόσο σημαντικό είναι αυτό το καταφύγιο που έχει καταγραφεί βαθειά στο μυαλο και τις αναμνήσεις μας αφού αποτελεί τα κύρια σκηνικά προσωπικών στιγμών, στέγαστρο και προστασία μας απο φοβίες, άγχοι και ποικίλες εχθρότητες του έξω κόσμου. Λέει λοιπόν σε ένα σημείο και το κρατάω:
Through dreams, the various dwelling-places in our lives co-penetrate and retain the treasures of former days. And after we are in the new house, when memories of other places we have lived in come back to us, we travel to the land of Motionless Childhood, motionless the way all immemorial things are. We comfort ourselves by reliving memories of protection. Something closed must retain our memories, while leaving them their original value as images. Memories of outside world will never have the same tonality as those of home and, by recalling these memories, we add to our store of dreams; we are never real historians, but always near poets, and our emotion is perhaps nothing but an expression of a poetry that was lost.
Πόσο μπορώ να συμφωνήσω με αυτή την όμορφη διατύπωση. Το πατρικό μου, διαρκώς εμπεριέχεται σε όλες αυτές τις αναμνήσεις θαλπωρής και ξεγνοιασιάς, να ανακαλώ σχεδόν καθημερινά και να αναρωτιέμαι που χάνονται όλες αυτές οι στιγμές και οι αισθήσεις. Ενώ χάνονται όλες οι άλλες οι αισθήσεις, ακόμα και οι ανθρωποι, ξετρυπώνω εικόνες που μου λείπουν, ή καλυτερα στιγμές που μου λείπουν για να κάνω ένα εσωτερικό μπούστ απ και να συνεχίσω την ανιαρή καθημερινότητα μου.
Αν υπάρχει μια στιγμή που θα ηθελα να διατυπώσω σε ένα χαρτί ή σε ένα μουσικό κόμματι είναι αυτά τα χειμωνιατικα μεσημεριανά που γυρνούσα απο το σχολείο, κοντά τρείς με τέσσερις, εκεί που το φώς αφηνει μια μελένια χροιά πάνω στα ύφασματα που με τόση ευλάβια μάζευε και έραβε η μητέρα μου, τα λουλουδένια παπλώματα στις ροζ και μάυρες αποχρώσεις, τα πορσελάνινα μπιμπελό και τις κεντιτές κουρτίνες που πέρναγε απειρες ώρες με τη γιαγιά να σχεδιάζει (η λεγώμενη προίκα), όλα αυτά, μια εικόνα καταφύγιο και εσωτερικής γαλήνης.
Εδώ συνειδητοποιώ ότι δε ξέρω τι νόημα έχει αυτό το πόστ.. αλλά μάλλον σαν τους χωρους και αυτα τα γραπτά λειτουρούγουν σαν memory stores.
Μερικές φορές αφήνομαι στο άγνωστο και αναμένω.
Μερικές φορές βγάζω τις παρωπίδες που φοράω ως επι τω πλείστω και αγναντεύω το άπειρω. Μερικές φορές θυμάμαι να κάνω φόκους γυρω μου. Στο τόσο κοντινό μου περιβάλλον που διαρκώς και ηλιθιδώς αγνοώ. Λανθασμένες, εγωϊστικές και σπασμωδικές κίνησεις, όλο το σκόρπιο χάος μου ψάχνει ένα τρόπο να πάρει μια μορφή έκφρασης.
--
Διάβαζα πρόσφατα ένα βιβλίο που βρέθηκε τυχαία στην τσάντα μου «the poetics of space» του Gaston Bachelard. Αναλύει αυτός ο κύριος το πως εκλαμβάνουμε τους χώρους γύρω μας και πιο συγκεκριμένα την ιερότητα του προσωπικού μας χώρου άκα σπιτιού. Πόσο σημαντικό είναι αυτό το καταφύγιο που έχει καταγραφεί βαθειά στο μυαλο και τις αναμνήσεις μας αφού αποτελεί τα κύρια σκηνικά προσωπικών στιγμών, στέγαστρο και προστασία μας απο φοβίες, άγχοι και ποικίλες εχθρότητες του έξω κόσμου. Λέει λοιπόν σε ένα σημείο και το κρατάω:
Through dreams, the various dwelling-places in our lives co-penetrate and retain the treasures of former days. And after we are in the new house, when memories of other places we have lived in come back to us, we travel to the land of Motionless Childhood, motionless the way all immemorial things are. We comfort ourselves by reliving memories of protection. Something closed must retain our memories, while leaving them their original value as images. Memories of outside world will never have the same tonality as those of home and, by recalling these memories, we add to our store of dreams; we are never real historians, but always near poets, and our emotion is perhaps nothing but an expression of a poetry that was lost.
Πόσο μπορώ να συμφωνήσω με αυτή την όμορφη διατύπωση. Το πατρικό μου, διαρκώς εμπεριέχεται σε όλες αυτές τις αναμνήσεις θαλπωρής και ξεγνοιασιάς, να ανακαλώ σχεδόν καθημερινά και να αναρωτιέμαι που χάνονται όλες αυτές οι στιγμές και οι αισθήσεις. Ενώ χάνονται όλες οι άλλες οι αισθήσεις, ακόμα και οι ανθρωποι, ξετρυπώνω εικόνες που μου λείπουν, ή καλυτερα στιγμές που μου λείπουν για να κάνω ένα εσωτερικό μπούστ απ και να συνεχίσω την ανιαρή καθημερινότητα μου.
Αν υπάρχει μια στιγμή που θα ηθελα να διατυπώσω σε ένα χαρτί ή σε ένα μουσικό κόμματι είναι αυτά τα χειμωνιατικα μεσημεριανά που γυρνούσα απο το σχολείο, κοντά τρείς με τέσσερις, εκεί που το φώς αφηνει μια μελένια χροιά πάνω στα ύφασματα που με τόση ευλάβια μάζευε και έραβε η μητέρα μου, τα λουλουδένια παπλώματα στις ροζ και μάυρες αποχρώσεις, τα πορσελάνινα μπιμπελό και τις κεντιτές κουρτίνες που πέρναγε απειρες ώρες με τη γιαγιά να σχεδιάζει (η λεγώμενη προίκα), όλα αυτά, μια εικόνα καταφύγιο και εσωτερικής γαλήνης.
Εδώ συνειδητοποιώ ότι δε ξέρω τι νόημα έχει αυτό το πόστ.. αλλά μάλλον σαν τους χωρους και αυτα τα γραπτά λειτουρούγουν σαν memory stores.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου