Alors j'ai retrouvé un ou deux vieux sonnets..je sais tu n'aimes pas les sonnets,je sais..
Αχταρμάς
Τρίτος χρόνος σ' αυτή την πόλη και μου φαίνεται πως φτάνω το level του "seen enough,time to move on". Μέσα σ' αυτό το παραμελημένο σύνολο με τις σκόρπιες σκηνές απροσδόκητης γοητείας, νιώθεις μια φευγαλέα ανακούφιση πως ευτυχώς κρατάς ακόμα τα κομμάτια σου.Δίπλα σου το χάος.Και ας κάνεις φαύλους κύκλους και ας χάνεις τα πάντα. Το πιο τρομαχτικό είναι να εγκαταλείπεις τα θέλω σου,τον εαυτό σου για μια σάπια καθημερινότητα.
Σ'αυτή την πόλη είναι συσσωρευμένος όλος ο παραλογισμός και η ματαιότητα.Ο εγκέφαλος μου κάνει μικρά εσωτερικά κράς από την ολιγόλεπτη απόσταση εξαθλίωσης και υπερπολυτέλειας. Άνθρωποι μου μιλάνε σε μονάδα δραχμής συγκρίνοντας μου μισθούς,πετρέλαια,νοίκια και δε μπορώ να θυμηθώ καν εκείνη την εποχή. Λογικό αφού οι ανάγκες μου καλύπτονταν το πολύ με 3 κατοστάρικα.Συμβιβάσου λένε.
Συμβιβάζομαι.Περιφέρω το κορμί μου σε λεωφορεία γεμάτα σκατίλα,μιζέρια και ξυνισμένες μουτσούνες που μουγκρίζουν.
Σκεφτόμουν κάποτε να άρχιζα κάποιο κόμικ, ανάμεσα στο δίωρο που έχανα καθημερινά από την ζωή μου, για να φτιάξω το προφίλ από τυπικές μορφές επιβατών. Από τις κλασσικές γιαγιάδες που μονολογούν στον αέρα για την νεολαίρα που δεν παραχωρεί τις θέσεις μέχρι τον κάθε καρακαημένο που κοιμάται σε awkward ότι νάναι positions.Ίσως βέβαια θα έπρεπε να προηγηθεί αντίστοιχο κόμικ που θα αφορά το πελατειακό κοινό των βού- πού. Ιστορίες καθημερινής νεοβλαχιάς-νεόπλουτοι και μή. Όλοι τους απαιτούν.
Εντέλει τι μορφή έχει η επιτυχία;
Χιπστεροειδούς φύσεως με μπόλικα μπιχλιμπίδια και πι άρ; Πιο χόλυ μουστάκι πεθαίνεις. Εκτός και αν είσαι ο Ν. Λoύβρος και έχεις πιάσει το βαθύτερο νόημα.Κουλτούρα-λεσβία-ποτά.Ας πρωτοπορήσει και κάποιος άλλος πια γιατί είναι κρίμα.
Και το πιστεύω πως υπάρχουν άτομα που έχουν να πουν και να κάνουν πολλά.Δυστυχώς οι μισοί προς το παρόν κάνουν άλλα ντ 'άλλων και οι άλλοι μισοί έχουν κατάθλιψη.
15512
This city's no longer mine
There's sadness written on every corner
Each lover was made to sign
Now I hear them calling me over and over
pipologie d'autre fois
Μου είχουν προτείνει πολλάκις να δώ το "into the wild" το οποίο ξεχνάω συνέχεια για έναν περίεργο λόγο. Θαρρώ πως απαιτεί big cohones η απεξαρτοποίηση απο κάθε υλίκο αγαθό, κάτι σχεδόν αδύνατο βάσει της ολοένα και αυξανόμενης καταναλωτικής τερατοποίησης και φυλαργιρίας του σύγχρονου πειραματόζωου ακα ανθρώπου[dafuq?].
Τελευταία* συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο πως όσο πιο πολύ πλησιάζει κάποιος σε βάθος το νόημα πίσω απο αυτή την ιδέα τόσο λιγότερο δυστυχής θα είναι.
True story ppl..μπορείς να ζήσεις και χωρις ένα macpro ή μια Canon EOS 60D ή ένα λιχουδιαστό microkorg[hmm,ok ok..αν όχι κάτι σε αναλογικό μπιχλιμπίδι..έστω ένα απλό έγχωρδο].
Και για να το χοντρύνω θα προσθέσω ακόμα ένα κερασάκι ίνφο που δεν ειπώνεται συχνά.Ας παραδεχτούμε πως και οι άνθρωποι καταναλώνονται υπο μια έννοια όπως κάθε υλικό αγαθό..με μια μεγάλη διαφόρα.
Μια διαφορά που έγγυται σε κάτι που θα απέδιδα ώς μηχανισμό "reliving and re-experiencing" και προφανώς εδώ θα αναρωτηθεί κάποιος πόσα κυτταράκια μένουν ακόμα alive απάνου μου αλλά για κακή του τύχη θα επεκταθώ.
Σ'αυτό το σημείο σκέφτομαι σχεδόν πάντα μια φωτογραφία και ένα κείμενο του Μπουσκάλια.Ίσως το μοναδικό που έχω συγκρατήσει απο τους τόνους μπλα μπλα πάνω στην ζωή."Στην πραγματικότητα δεν χάνουμε ποτέ τους ανθρώπους που αγαπάμε. Ζούν μέσα απο εμάς, αναπαράγωντας τους μέσα σε καταστάσεις. Σαν μια σκηνή που θα ήξερες πως θα κινηθούν, θα μιλήσουν και θα σε κοιτάξουν.
Ίσως υπο αυτό το σκεπτικό να μην φοβάσαι ποτέ αν θα αφήσεις πραγματανθρώπους πίσω σου γιατί ναι.. μπορεις να ζήσεις δίχως το πρώτο συνθετικό ή και το δευτερο ενίοτε.
who knows?I don't of course..

*one and a half year ago
*post dedicated to fanouris-the cat
*well..obviously not (only)
Τελευταία* συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο πως όσο πιο πολύ πλησιάζει κάποιος σε βάθος το νόημα πίσω απο αυτή την ιδέα τόσο λιγότερο δυστυχής θα είναι.
True story ppl..μπορείς να ζήσεις και χωρις ένα macpro ή μια Canon EOS 60D ή ένα λιχουδιαστό microkorg[hmm,ok ok..αν όχι κάτι σε αναλογικό μπιχλιμπίδι..έστω ένα απλό έγχωρδο].
Και για να το χοντρύνω θα προσθέσω ακόμα ένα κερασάκι ίνφο που δεν ειπώνεται συχνά.Ας παραδεχτούμε πως και οι άνθρωποι καταναλώνονται υπο μια έννοια όπως κάθε υλικό αγαθό..με μια μεγάλη διαφόρα.
Μια διαφορά που έγγυται σε κάτι που θα απέδιδα ώς μηχανισμό "reliving and re-experiencing" και προφανώς εδώ θα αναρωτηθεί κάποιος πόσα κυτταράκια μένουν ακόμα alive απάνου μου αλλά για κακή του τύχη θα επεκταθώ.
Σ'αυτό το σημείο σκέφτομαι σχεδόν πάντα μια φωτογραφία και ένα κείμενο του Μπουσκάλια.Ίσως το μοναδικό που έχω συγκρατήσει απο τους τόνους μπλα μπλα πάνω στην ζωή."Στην πραγματικότητα δεν χάνουμε ποτέ τους ανθρώπους που αγαπάμε. Ζούν μέσα απο εμάς, αναπαράγωντας τους μέσα σε καταστάσεις. Σαν μια σκηνή που θα ήξερες πως θα κινηθούν, θα μιλήσουν και θα σε κοιτάξουν.
Ίσως υπο αυτό το σκεπτικό να μην φοβάσαι ποτέ αν θα αφήσεις πραγματανθρώπους πίσω σου γιατί ναι.. μπορεις να ζήσεις δίχως το πρώτο συνθετικό ή και το δευτερο ενίοτε.
who knows?I don't of course..
*one and a half year ago
*post dedicated to fanouris-the cat
*well..obviously not (only)
090112
Stand beside it, we can't hide the way it makes us glow
It's no good unless it grows, feel this burning love of mine
Deep inside the ever-spinning, tell me does it feel
It's no good unless it's real, hill sides burning
Wild-eyed turning till we're running from it
I'd take care of you if you'd ask me to
In a year or two
You say swimming in the lake we'll come across a snake
It is real and then it's fake, feel it's heartbeat
Feel what you heat, far so fast it feels too late
I'd take care of you if you'd ask me to
In a year or two
I'll take care of you, take care of you, that's true...
Padre padrone
Τα τελευταία βράδυα βλέπω τόσο έντονα όνειρα. Κάτι απο mardock scramble διαστροφικό σπλατεροφάσεις χμ..και βεβαίως συνήθως τρέχω.
Things change..δεν θα το πίστευα κάποτε..
και σήμερα είναι μια πολύ περίεργη μέρα though..
Αυτό το βράδυ ξύπνησα.
5μιση ώρα και 0 κλήσεις.
Άγχος..
Το συζήταγα χτές με τον Π. αυτό το πράγμα. Είναι απο αυτές τις κλήσεις που περιμένεις αλλά δεν θες να ακούσεις..που περιμένεις να μάθεις και που δεν ξέρεις πως να θέσεις.
5μιση ώρα και 0 κλήσεις.
Άγχος..
Το συζήταγα χτές με τον Π. αυτό το πράγμα. Είναι απο αυτές τις κλήσεις που περιμένεις αλλά δεν θες να ακούσεις..που περιμένεις να μάθεις και που δεν ξέρεις πως να θέσεις.
..τότε εγώ και ο Π. απλά κοιταζόμασταν μεταξύ μας και μαζί σου για να ακούσουμε αυτό που δεν θέλαμε. Ήταν ίσως η πρώτη φορά που σε είδα να δακρύζεις. Εσύ και τα μουσολινικά σου κατάλοιπα καταγάλιασαν..εδώ και καιρό.
- Το ξέρεις ότι δεν συμφωνώ που έφυγες απο το σπίτι.
- Το ξέρω αλλά δεν περιμένω να το καταλάβεις ποτέ.
- Την αποψή μου σου λέω..η γυναίκα πρέπει να είναι δίπλα στους άντρες του σπιτιού.
- ...
- Πάρε όμως αυτά..και να προσέχεις.
Things change..δεν θα το πίστευα κάποτε..
και σήμερα είναι μια πολύ περίεργη μέρα though..
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
