Αχταρμάς

Τρίτος χρόνος σ' αυτή την πόλη και μου φαίνεται πως φτάνω το level του "seen enough,time to move on". Μέσα σ' αυτό το παραμελημένο σύνολο με τις σκόρπιες σκηνές απροσδόκητης γοητείας, νιώθεις μια φευγαλέα ανακούφιση πως ευτυχώς κρατάς ακόμα τα κομμάτια σου.Δίπλα σου το χάος.Και ας κάνεις φαύλους κύκλους και ας χάνεις τα πάντα. Το πιο τρομαχτικό είναι να εγκαταλείπεις τα θέλω σου,τον εαυτό σου για μια σάπια καθημερινότητα.

Σ'αυτή την πόλη είναι συσσωρευμένος όλος ο παραλογισμός και η ματαιότητα.Ο εγκέφαλος μου κάνει μικρά εσωτερικά κράς από την ολιγόλεπτη απόσταση εξαθλίωσης και υπερπολυτέλειας. Άνθρωποι μου μιλάνε σε μονάδα δραχμής συγκρίνοντας μου μισθούς,πετρέλαια,νοίκια και δε μπορώ να θυμηθώ καν εκείνη την εποχή. Λογικό αφού οι ανάγκες μου καλύπτονταν το πολύ με 3 κατοστάρικα.Συμβιβάσου λένε.

Συμβιβάζομαι.Περιφέρω το κορμί μου σε λεωφορεία γεμάτα σκατίλα,μιζέρια και ξυνισμένες μουτσούνες που μουγκρίζουν.

Σκεφτόμουν κάποτε να άρχιζα κάποιο κόμικ, ανάμεσα στο δίωρο που έχανα καθημερινά από την ζωή μου, για να φτιάξω το προφίλ από τυπικές μορφές επιβατών. Από τις κλασσικές γιαγιάδες που μονολογούν στον αέρα για την νεολαίρα που δεν παραχωρεί τις θέσεις μέχρι τον κάθε καρακαημένο που κοιμάται σε awkward ότι νάναι positions.Ίσως βέβαια θα έπρεπε να προηγηθεί αντίστοιχο κόμικ που θα αφορά το πελατειακό κοινό των βού- πού. Ιστορίες καθημερινής νεοβλαχιάς-νεόπλουτοι και μή. Όλοι τους απαιτούν.

Εντέλει τι μορφή έχει η επιτυχία;

Χιπστεροειδούς φύσεως με μπόλικα μπιχλιμπίδια και πι άρ; Πιο χόλυ μουστάκι πεθαίνεις. Εκτός και αν είσαι ο Ν. Λoύβρος και έχεις πιάσει το βαθύτερο νόημα.Κουλτούρα-λεσβία-ποτά.Ας πρωτοπορήσει και κάποιος άλλος πια γιατί είναι κρίμα.

Και το πιστεύω πως υπάρχουν άτομα που έχουν να πουν και να κάνουν πολλά.Δυστυχώς οι μισοί  προς το παρόν κάνουν άλλα ντ 'άλλων και οι άλλοι μισοί έχουν κατάθλιψη.