Oxon

Εψές το βράδυ είχα ένα πολύ κουλό όνειρο. Η course leader μου λέει ήθελε να μάθει το blogspot μου. Μετά πήρε ένα λάστιχο και άρχισε να μας βρέχει και μια κοπέλα προσπαθούσε να μου δείξει το εσώρουχο της και άλλα πολλά που δεν έχουν απολύτως καμία λογική. Είμαι συνηθισμένη σε τέτοιες κουλαμάρες αλλά όταν συνδιάζονται με ένα blurry feeling που παραμένει ακόμα και όταν έχω ξυπνήσει, προβληματίζομαι δεόντος. Κάποιος κάτι θέλει να μου πεί. Μια εποχή τελειώνει και γώ στα 26 κοντά 27 πλέον αρνούμαι να παρατήσω την ανέμελη φοιτητική ζωή (wait what?). Διόρθωση, να ξαναπαρατήσω ήθελα να πώ. Με μερικές διαφορές πλέον. Είμαι σε μια ξένη χώρα έχοντας (ευελπιστώ σύντομα) ένα νέο χαρτί στα χέρια μου. Παρόλα αυτά νιώθω ότι περιφέρομαι (ακόμα) σε ένα silent hill χωρίς διέξοδο. Φοβάμαι αυτά που με περιμένουν. Το χειρότερο σενάριο θα ήταν να είναι τόσο για τον πέο όπως ήταν στην Αθήνα. Εργασιάκα πάντα γιατί γενικά..το σπίτι μου λείπει πολύ. Και το φαγητό. Και η φύση στην Ελλάδα. Και κάποιοι φίλοι. Και οι γάτες που σπανίζουν εδώ. Αλλά όσο και αν μου λείπει η Αθήνα, δεν ντρέπομαι να πώ ότι πέρασα έναν απο τους πιο γαμάτους χρόνους ever and I'm so greedy I even want more.

Άν ένα πράγμα θα ήθελα να κρατήσω απο την Αγγλία είναι οι ποδηλατοβόλτες και η ξάπλες στα γρασίδια με The smiths στα αυτιά. Χιπστερ νοτ. Γαμάει.