Τον συγκαταλέγω στους μόντερν κλασσικούς τύπου Olafur
Arnalds,Keith Kenniff και πάει λέγοντας ο Βορράς.Δεν μπορώ να
το κρύψω άλλωστε.Είμαι πολύ χαρούμενη για την γνωριμία
(ευχαριστώ θεά τύχη) και για το εξαίσιο φρέσκο αλμπουμάκι του
κύριου Nils Frahm.Τον επεξεργάζομαι ακόμη.Έχει κάτι το ιδιαίτερο
που δεν μπορώ να εξηγήσω.Γεμίζεις είτε στις μεγάλες του παύσεις
είτε στους αναπάντεχους χρωματισμούς του.
Και ναι γαμώτο.Μου λείπει αφόρητα αυτός ο ήχος που όσο
και να το πατάς το αναθεματισμένο το keybord, δεν βγάζει.
Πάρτο απόφαση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου