Μετανιώνω ώρες ώρες που δεν συγχρονίζομαι με κάποια πράγματα.. μη σου πώ ότι πονάω πια και στο άκουσμα της λέξης. Άνθρωποι που ζώ; Γιατί υπάρχω; Γιατί δε μιλάτε γ*μώ την οσία μητέρα "σας";
Καταρχάς γιατί τέτοια masterpieces πρέπει πρώτα να τα βλέπω και μετά να θέλω να τα διαβάσω; Πόσο πια ντεκαβλέ feeling μπορεί να είναι αυτό;
Τις καταβρόχθισα.Τις απόλαυσα..εις διπλούν και τριπλούν.Τις βλέπετε..χτές.
αναπόληση mode on..μαντέψτε και κερδίστε.
minimal wave+kreuzberg= ??
/me misses πρεζόφαση.μόνοτονο.κενό και πότισμα.
can i ? nope.
Πετώντας κανένα τρίωρο πίσω.. συνειδητοποιώ πως ο μόνος τρόπος να "επιβιώσεις" ψυχολογικά στους δρόμους της Αθήνας είναι να συμβαδίζεις ακουστικά. Τι σημαίνει αυτό; Διαλέγεις ανάμεσα στην απάθεια και στην καφρίλα.. βέβαια και η απόλυτη ποπ μαλακία κάνει δουλειά μερικές φορές.
Δεν είναι φόβος, είναι μόνο η εικόνα. Εξαθλίωση.
Θυμάμαι που το έλεγες κάποτε και το κατανοώ σχεδόν πια. Πιο πολύ τρομάζω από την κατίνα της γειτονιάς.. για να καταλαβαινόμαστε..
Γιατί τίποτα δεν είναι εύκολο.
Κοιμάμαι σε έναν καναπέ παρέα με μια γάτα και όταν είμαι ξύπνια περιφέρομαι στο χάος.
Στο πίσω μέρος του κουφιουκέφαλου μου ακόμα ηχεί η γαμημένη αυτή φράση:
"ότι δίνεις.. παίρνεις"
και αναρωτιέμαι ρίλι..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου