Ρανδομ ράϊτιν

Είναι περίεργο το πως αλλάζουν τα σκηνικά και δεν εννοώ μέρη και τοίχους που μας περιτριγυρίζουν..εγώ τουλάχιστον αρέσκομαι ακόμα στο να μην μονιμοποιούμαι. Εννοώ καταστάσεις και συμπεριφορές που δεν περίμενες ή και που περίμενες αλλά προσπερνούσες με μια ελπίδα πως κάτι θα βελτιωθεί και στο τέλος έρχεσαι face a face με ένα ερωτηματικό και μια απογοήτευση που μου βγάζει σκηνικό απο την Amelie που πέφτει σαν νερό στο πάτωμα του Deux Moulins καθώς φεύγει ο Nino[wtf πρόταση;].

[mood du mois]Θα μπορούσα να ανεβάσω όλον το Ulrich αλλά θα με πάνε μέσα..επομένως θα κάνω κάτι πιο απλό :Ρ .[/mood du mois]

Διαβάζω Bucay μετά απο παρότρυνση ή καλύτερα περιέργεια για το τι το ιδιαίτερο μπορεί να γράφει αυτό ο άνθρωπος και είναι τόσο αγαπητός.Η τελευταία επαφή με Buscaglia με έκανε λίγο να βαρεθώ[μου την βαράει η τόση αισιοδοξία αν και to say the truth προτιμώ να ακούω τους ανθρώπους να μου μιλάνε για αυτά..πόσο μάλιστα να τα ζώ].Ο χοντρός τα λέει ωραία όμως.

Διαβάζω λοιπόν αυτή την παράγραφο : ¨Υπάρχουν γονείς που καλούν τα παιδιά τους να αναλάβουν την ευθύνη για τη ζωή τους καθώς μεγαλώνουν, υπάρχουν κι άλλοι που προτιμούν να είναι πάντοτε εκεί κοντά «για να βοηθάνε…», «σε περίπτωση που…», «γιατί αυτός (42χρονών) είναι τόσο αγαθιάρης» και «στο κάτω κάτω, τι να τα κάνουμε τα λεφτά; Για τα παιδιά μας τα βγάλαμε». Οι γονείς αυτοί, όταν κάποια μέρα πεθάνουν, θα έχουν αφήσει πίσω τους παιδιά που θα προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν εμάς τους ψυχοθεραπευτές σαν υποκατάστατα του μπαστουνιού που ήταν κάποτε εκείνοι.¨ και σκέφτομαι για μια στιγμή πόσο τραγικά αληθινό είναι για την ελληνική πραγματικότητα.

Το δε αποκορύφωμα είναι να ανοίγεις την ίδια στιγμή το τουβουμπόξ και να πέφτεις όλως τυχαία πάνω στον ομορφονιό τουν Τάκη [or whatever] καβάλα στου άσπρου του το άτι κι πιο δίπλα η απελπισμένη μάνα με ζωγραφισμένη την αγωνία στο πρόσωπο της[και κόμμωση ala εβαλα-το-χέριμ-στην-μπρίζα style] για το αν θα καταφέρει να βρεί νυφούλα στουν γιόκα της…κόλ μι νάου ναούμε!

-Συγνώμη αλλά το παιδί κάνει μπάμ πως είναι κακοποιημένο και πολύ πιθανόν καταπιεσμένος ομοφυλόφιλος.

-… ωρί, λιές?[wow inside me].

Το εικονιζόμενο γατίδιο τα έπινε μαζί μας ένα από τα ωραία βράδια του Δεκεμβρίου [photo credits to soph]. Το Καρλότα μάλλον του έκατσε βαρύ [thanx again αποκαμένο :Ρ] .. μας γύρισε την πλάτη και έφυγε με αξιοπρέπεια μετά από 45λεπτη συντροφιά.. σνίφ.

Και επειδή μιουζίκ δεν παίζει για αυτή τη βδομάδα θα αφήσω το συγκεκριμένο σονγκι από τους “Les choristes”.

Action – Réaction.. ca n’est pas la methode correcte.