Inedits

Κάθε πρωί που ξυπνάω συνειδητοποιώ ότι από κάποια βάθη πρέπει να αντλήσω τη δύναμη να σηκωθώ χωρίς να παραπατήσω πάνω στο σκόρπια ακουμπισμένο «σε σκέφτομαι» που κάνει παρέα στο «θα» και στα «πρέπει» μου.

Ξέρω ότι θα σκοντάψω επίτηδες και το αποδέχομαι.

Αυτόματες άτονες κινήσεις και ένα αδύναμο εγώ μου να ουρλιάζει εσωτερικά για μια εύκολη παύση ίσως.. για μια ανυπόμονη αλλαγή, σίγουρα.

Χέρι με τις παραισθήσεις μου θα περπατήσω να αγοράσω ένα ακόμη εισιτήριο για μια νόμιμη ρουτίνα.
Το δρομολόγιο των αιωρούμενων σκέψεων. Των γιατί, των αν, των πως, των τώρα τι, των πού, των πότε.

Περαστικές εικόνες τρέχουν για να επιβεβαιώσουν το «έρχομαι και φεύγω» και το «τίποτα δεν περιμένει».

Κλείνεις τα μάτια αγνοώντας μια αλήθεια που δειλιάζεις να κατανοήσεις.

Για λίγα δευτερόλεπτα θα ανακαλεστώ μια ξεχασμένη θαλπωρή διακινδυνεύοντας την πτώση ή την ενδυνάμωση
..oμορφιά της αμφιβολίας.

Σχεδόν πολλά από την καθημερινότητα μου μοιάζουν με ένα επαναλαμβανόμενο déjà vu και όμως το πιο σίγουρο είναι
.. ότι τίποτα δεν είναι το ίδιο.
Σίγουρο είναι ότι κάποιοι μου λείπουν.
Σίγουρο είναι ότι κάθε μέρα αναγνωρίζω και περηφανεύομαι για την διαφορετικότητα μου, κερδίζω γνώσεις,εμπειρίες
..επαναλαμβάνω λάθη εως ότου μάθω.

υ.γ(κείμενο γραμμένο πέρσυ τέτοια εποχή για να μου επιβεβαιώνει αυτούς του γ*μημένους κύκλους στη ζωή..)