T'as-tu deja eu peur quand il sort de chez vous, qu'il se fasse tabasser dans la rue? Pis qu'il te revienne pas en un morceau? Hein? Tu marches-tu dans mes bottes, toi, crisse?Tu la vis-tu, ma vie? Non! Je te permets pas de rentrer dans notre vie pis de poser de questions. T'as aucun droit sur moi!
Laurence Anyways
Cats for marriage equality
(Colonel Meow)
(Grumpy Cat)
υ.γ προφανώς τι άλλο καλύτερο θα μπορούσα να ανεβάσω ^_^
240213
ODESZA - Above the middle
XXYYXX - Fields
Still Corners - FireFlies
Twin Sister - Stop
Lucrecia Dalt - Conserva
Bored Nothing - Let Down
Mint Julep - Save Your Season
Sin Fang - Shine For Me
Metronomy - We Broke Free
Neon Indian - Psychic Chasms
Velvet Condom - My Own Tragic Escape
Shock - Heaven
Wild Nothing - Nocturne
Donna
On a waggon bound for market
there`s a calf with a mournful eye.
High above him there`s a swallow,
winging swiftly through the sky.
How the winds are laughing,
they laugh with all their might.
Laugh and laugh the whole day through,
and half the summer`s night.
"Stop complaining!“ said the farmer,
Who told you a calf to be ?
Why don`t you have wings to fly with,
like the swallow so proud and free?“
Calves are easily bound and slaughtered,
never knowing the reason why.
But who ever treasures freedom,
like the swallow has learned to fly.
L'absente
Δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνα τα βράδια που περίμενα πως και πως να κατέβει η μουσική απο το napster(damnit πόσα χρόνια πριν). Δύο λεπτά ακόμα γαμώτο! Νein! βροντοφώναζε ο padre padrone. Ύπνος καταναγκαστικός στο γκρίζο δωμάτιο με την ραπτομηχανή. Σ' ένα κρύο και ξένο δωμάτιο που δεν έβλεπα την ώρα που όλα θα γίνονταν όπως πριν ή τουλάχιστον θα τελείωναν επιτέλους. Μερικές φορές ήμουν τυχερή και συνειδητοποιούσα πως ο Α. γύριζε και χαμογελαστός με έπαιρνε να κοιμηθούμε μαζί.
Κοιτώντας πίσω αναρωτιέμαι ακόμα πόσο κοντά είναι τα όρια της χαράς και της θλίψης. Είναι απίστευτο το πόσο θάρρος και ψυχραιμία κρύβουμε μέσα μας ή και το αντίθετο. Έπειτα, ηρεμία..ας πούμε. Είναι επίσης αξιοθαύμαστο πόσο παραμένουμε ίδιοι και παρά ταύτα διαγράφουμε ή καλύτερα θάβουμε πράγματα γιατί όσο και να το θέλουμε οι ουλές μένουν πάντα εκεί. Δώδεκα χρόνια μετά νιώθω πως μεγάλωσα έναν ακόμα εαυτό και έχω άλλους τόσους. Δύσκολη δουλειά για ένα παιδί..
"We showed him the piano; it was as if we were introducing someone to him to the first time. He lifted the lid, hit a couple of keys, smiled and murmured, “He’s got character”. Later: “He’s unpredictable. I like it”. He played a little more, and called out to us once more: “Hmm… there’s a slight chance that I might break it. I get excited sometimes.” We didn’t tell this to our hosts; instead, we crossed our fingers."
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)